Door Joost Reinaerts op 15 januari 2016

Stakers bij VDL Nedcar..Dom of gewoon in hun recht?

Met verbazing volg ik de discussie in de media rondom de staking bij Nedcar. FNV/ CNV heeft het over intimidatie en negentiende-eeuwse praktijken in de fabriek. VDL Nedcar zegt dat door de stakingen de productie in gevaar komt en orders misloopt. Inmiddels heeft BMW schijnbaar al nieuwe orders weggezet bij andere fabrieken. De discussie wordt scherp gevoerd en inmiddels lijken beide partijen dieper in de loopgraven te zitten. Wat nog meer verbazingwekkend is dat de openbare opinie schijnbaar grotendeels met het ‘grote geld’ meesmuilt. Stakers wordt verweten dom te zijn en in plaats van staken moeten ze Wim van der Leegte op hun knieën bedanken dat ze werk hebben ..

Ik wil niet zeggen dat Wim van der Leegte en VDL geen goed werk gedaan hebben. VDL, Provincie Limburg en de gemeente Sittard-Geleen hebben zeker alle zeilen bijgezet om werkgelegenheid naar Limburg te halen en te behouden. Dat is ze gelukt en daar mogen ze ook terecht trots op zijn ! Maar laten we ook eerlijk zijn, als Wim van der Leegte geen geld kon verdienen in Born was hij er niet aan begonnen. Om dat geld te verdienen heeft hij mensen nodig, zogenaamd Human Capital. Die mensen werken hard voor VDL en zeker ook voor Wim van der Leegte.

Als mensen hard voor een bedrijf werken maar toch concluderen dat er dingen zijn die niet in de haak zijn mogen ze voor hun rechten opkomen. Dat mag in dit land, we noemen dat het stakingsrecht. Dit is in onze Grondwet vastgelegd (art. 6 lid 4 ESH jo. Art. 93). Het uitgangspunt is dat de Werkgever het rechtmatig uitoefenen van een collectieve actie, inclusief de voor hem schadelijke gevolgen moet dulden. Zeker ook als de vakbond als representant van de werknemers zich aan de spelregels van het stakingsrecht houdt. Sterker nog ons bestaansrecht als Partij komt voort uit het idee dat we niet alles hoeven te pikken van onze werkgevers. Wij sociaaldemocraten kwamen op voor de arbeider en hun rechten. In onze partij verenigden arbeiders zich tegen het ‘grote geld’ dat haar kapitaal verdiende door anderen uit te buiten! Een tevreden arbeider klaagt niet en zal niet staken. Dat moet ook een werkgever weten. Het feit dat er in een halfjaar tijd, drie keer gestaakt wordt geeft ook te denken. Ligt dit alleen aan die zogenaamde werknemer? Werknemers die grotendeels uit Limburg komen. Werknemers, velen nazaten van koelpieten die een spreekwoord hadden ‘Maak dich mar ing voes in de tesj’ omdat ze door Mijn en de kerk klein gehouden werden! Juist deze nazaten van koelpieten bijten nu van zich af!
Door nu de stakers als recalcitrant neer te zetten, ze in de publieke opinie af te schilderen als verwend gaat VDL Nedcar voorbij aan dat feit. En ja, dan maakt VDL Nedcar zich schuldig aan negentiende-eeuwse praktijken en intimidatie. Als VDL Nedcar de werkgever is die zij roemt te zijn dan gaat ze het gesprek aan met de stakers. Luistert naar de wensen en probeert samen met het FNC/CNV tot een redelijk compromis te komen. Zodat we deze staking snel achter ons kunnen laten en doen waar VDL Nedcar en haar werknemers goed in zijn: Het produceren van mooie auto’s met een Limburgs sausje!

Joost Reinaerts

Joost Reinaerts

Joost Reinaerts

   

Meer over Joost Reinaerts