Door Joost Reinaerts op 30 mei 2017

Tihange, de kernbom in onze tuin.

Een tijd geleden las ik in de trein een artikel van Nazid Kermani in ‘Die Zeit’. Het artikel heette: ‘Unterwegs mit dem Geigerzähler‘. Kermani bezocht Tsjernobyl ruim dertig jaar na de ramp in 1986. Hij schetst een beeld van lege huizen waar de borden nog op tafel staan, een pretpark dat uitziet alsof iemand zo in de botsauto’s kan stappen. Spooksteden en spookdorpen. En altijd, altijd heeft hij een geigerteller bij zich om te meten of er niet teveel straling is. Op bepaalde plekken mag hij 31jaar na dato nog steeds niet komen. Te gevaarlijk, teveel straling. De schoenen die hij droeg moesten na afloop van zijn bezoek weggegooid worden. Er doemde een apocalyptisch beeld op. Het artikel zette me aan het denken. Ik dacht aan Tihange.

Kernrampen gebeuren gelukkig niet iedere week. Voorstanders van kernenergie wijzen graag op het feit dat het schone energie is en dat kerncentrales goed gecontroleerd en bewaakt worden. Ook de mogelijke gevaren van Tihange worden vaak onder deze bezwerende teksten weggestopt. Voor de ongeruste burgers worden ter geruststelling jodiumpillen uitgedeeld. Ik ben een leek op het gebied van kerncentrales en het potjeslatijn van experts begrijp ik lang niet altijd. Toch kan het potjeslatijn van deze experts mij niet geruststellen.

Want wat ik wel begrijp is dat een oudere kerncentrale meer risico’s met zich meebrengt. Vorige week werd het in deze krant mooi beschreven als de ‘badkuipcurve’. Duizenden haarscheurtjes in een reactor maken mij ook niet geruster. Tihange hobbelt van incident naar incident en wij burgers lezen het week in, week uit in de krant. Is het dan gek dat de roep om deze oude kerncentrale te sluiten toeneemt? Dat burgers het idee hebben dat ze geen kerncentrale, maar een tikkende kernbom in hun achtertuin hebben?

Experts wijzen er ook graag op dat het aantal heel ernstige ongelukken met kerncentrales op een hand te tellen zijn. Dat klopt. Maar als het misgaat, zijn het wel meteen ongelukken die extreem veel impact hebben. Die het leven van miljoenen mensen raken. Denkt u alleen maar terug aan de meidagen van 1986 toen ook in Nederland radioactieve neerslag vanuit Tsjernobyl viel. De koeien op stal moesten blijven en de spinazie vernietigd moest worden omdat radioactief jodium aangetroffen werd. Er was tot op het hoogste niveau crisisoverleg, paniek onder de bevolking moest voorkomen worden. In Nederland op ruim 2000 km afstand van Tsjernobyl! Dan heb ik het nog niet gehad over de mensen die onder de rook van de kerncentrale woonden en halsoverkop geëvacueerd moesten worden, de doden en de zieken. De spooksteden en spookdorpen in 2017.

En wij, Limburgers wonen ook onder de rook van een kerncentrale waarvan we niet weten of het veilig is. Ik zeg niet dat het ooit misgaat maar ik voel er ook uitermate weinig voor om het aan den lijve mee te maken. Want als het misgaat, hoeven we geen hooglopende discussie meer te voeren over een mogelijke fusie tussen Heerlen en Landgraaf, want dan zijn het beide spooksteden. Daarom is er wat mij betreft maar een veilige oplossing en dat is de sluiting van Tihange. Een mening die door veel Limburgers gedeeld wordt. Op steeds meer plekken zijn gele ‘Stop Tihange’ posters te zien. Laten we daarom hopen dat op 25 juni duizenden Limburgers naast elkaar gaan staan in de menselijke keten. Heerlen naast Landgraaf, MVV naast Roda JC, Tihange raakt ons allemaal. Want wat mij betreft hoeft Heerlen niet in het rijtje Tsjernobyl en Fukushima te staan.

Joost Reinaerts

Joost Reinaerts

   

Meer over Joost Reinaerts